Najważniejsza jest różnorodność, ale nie liczba produktów. Na domową deskę zwykle wystarczy od czterech do sześciu rodzajów wędlin. Większa kompozycja na przyjęcie może zawierać osiem lub więcej wyrobów, pod warunkiem że każdy z nich wnosi coś innego. Powtarzanie kilku podobnych szynek albo kiełbas o niemal identycznym profilu smakowym nie urozmaica deski, tylko niepotrzebnie ją przeładowuje.
Jakie wędliny wybrać, jak je pokroić i z czym podać? Poniższy poradnik pozwoli przygotować deskę, która będzie atrakcyjna wizualnie, wygodna dla gości i przede wszystkim dobrze zbalansowana smakowo.
Najłatwiej komponować deskę według określonych kategorii. Zamiast kupować produkty wyłącznie na podstawie ich wyglądu, warto wybrać po jednym lub dwóch przedstawicielach kilku grup.
Pierwszą grupę tworzą delikatniejsze wędzonki, na przykład szynka, schab albo filet drobiowy. Są zwykle łagodniejsze, łatwe do podania i dobrze znane większości gości. Stanowią bezpieczną bazę całej kompozycji.
Drugą grupą są kiełbasy krojone w plastry. Mogą być drobno, średnio albo grubo rozdrobnione, parzone, pieczone, wędzone lub suszone. Właśnie różnice w sposobie przygotowania sprawiają, że dwie kiełbasy wieprzowe mogą smakować zupełnie inaczej.
Trzecia kategoria to produkty bardziej zwarte i podsuszane, takie jak kabanosy czy kiełbasa krakowska. Wprowadzają do kompozycji wyraźniejszą strukturę i są bardzo wygodne do jedzenia bez używania sztućców.
Czwartym elementem powinien być produkt o bardziej zdecydowanym charakterze. Może to być kiełbasa z dodatkiem wołowiny, wyrób z jałowcem, boczek albo karczek wędzony. Warto jednak ograniczyć się do jednego lub dwóch intensywnych smaków, aby nie zdominowały pozostałych składników.
Uzupełnieniem deski może być pasztet, smalec ze skwarkami lub inny wyrób przeznaczony do smarowania pieczywa. Taki produkt zmienia sposób degustowania i sprawia, że deska nie jest monotonna.
Został przygotowany właśnie z myślą o większych spotkaniach i deskach wędlin. W zestawie znajdują się między innymi różne kiełbasy, kabanosy, szynki, boczek, karczek i pasztet, dzięki czemu nie trzeba kompletować każdego elementu osobno.
Na większości desek powinien znaleźć się przynajmniej jeden łagodniejszy wyrób. Nie każdy gość lubi mocno przyprawione, tłuste lub intensywnie wędzone produkty. Szynka albo schab są dobrym punktem wyjścia, ponieważ można je połączyć zarówno z klasycznymi dodatkami, jak i bardziej nowoczesnymi akcentami.
Szynkę najlepiej kroić w możliwie cienkie plastry. Nie trzeba układać ich płasko jeden na drugim. Znacznie lepiej prezentują się lekko zwinięte, złożone na pół albo ułożone w luźną falę. Dzięki temu łatwiej oddzielić pojedynczą porcję, a produkt zajmuje na desce więcej miejsca bez tworzenia ciężkiej, zwartej warstwy.
Schab może być krojony nieco grubiej niż szynka, szczególnie gdy ma zwartą strukturę. Dobrze komponuje się z musztardą francuską, chrzanem, marynowanymi grzybami albo konfiturą z cebuli.
W ofercie Wędliny z Jedliny do tej części kompozycji można wybrać między innymi Szynkę Rodzinną, Szynkę z Wędzoka, Szynkę z Tłuszczykiem oraz Schab z Komina. Produkty różnią się formą i charakterem, dlatego przed zakupem warto sprawdzić ich dokładny skład oraz sposób przygotowania.
Stworzą spokojną, klasyczną bazę deski. Do bardziej rustykalnej kompozycji można wybrać Szynkę z Tłuszczykiem lub Szynkę z Wędzoka.
Kiełbasy nie powinny być traktowane jako jedna kategoria smakowa. Znaczenie ma nie tylko rodzaj mięsa, lecz także stopień rozdrobnienia, użyte przyprawy, sposób obróbki i obecność dodatków takich jak ser, czosnek, wołowina czy jałowiec.
Kiełbasa krakowska jest grubo rozdrobniona, zwarta i dobrze wygląda w równych plasterkach. Można pokroić ją wcześniej, ponieważ nie traci formy i łatwo sięgać po nią z deski. Kiełbasy średnio rozdrobnione, takie jak swojska, schabowa czy pieczona z wołowiną, najlepiej kroić pod lekkim kątem. Plaster jest wtedy większy, lepiej prezentuje przekrój i wygodniej układa się go obok pozostałych produktów.
Nie warto wybierać trzech kiełbas o niemal takim samym smaku. Lepszy efekt da zestawienie jednej klasycznej kiełbasy wieprzowej, jednej bardziej zwartej lub suszonej oraz jednej z charakterystycznym dodatkiem.
Dobrym przykładem jest połączenie Kiełbasy Krakowskiej, Kiełbasy Pieczonej z Wołowiną i Kiełbasy Leśnej. Pierwsza wnosi zwartą, grubo rozdrobnioną strukturę, druga łączy mięso wieprzowe z wołowym, natomiast w składzie Kiełbasy Leśnej znajduje się jałowiec. Każda z nich pełni więc na desce inną funkcję.
Sprawdzą się w kompozycji, w której liczy się wyraźna różnica smaku i struktury.
Kabanosy są jednym z najbardziej praktycznych składników deski wędlin. Nie wymagają precyzyjnego krojenia, można podzielić je na krótsze odcinki, a goście z łatwością sięgają po nie bez używania widelczyków.
Najlepiej nie ciąć wszystkich kabanosów na identyczne kawałki. Część można pozostawić dłuższą, a część przełamać lub przeciąć na mniejsze porcje. Nieregularne ułożenie wygląda swobodniej i podkreśla biesiadny charakter deski.
Kabanosy warto umieszczać przy krawędzi albo układać w lekkie łuki pomiędzy miskami z dodatkami. Mogą również wypełnić wolną przestrzeń między większymi grupami wędlin. Nie należy jednak przykrywać nimi delikatnej szynki, ponieważ twardsze produkty utrudniają wtedy wygodne nabieranie cienkich plastrów.
Można wykorzystać jako chrupiący i wyrazisty element deski. W ofercie dostępne są również klasyczne kabanosy wędzone i pieczone.
Dobra deska potrzebuje jednego tłustszego, soczystego produktu. Najczęściej tę rolę pełni boczek albo karczek. Takie wyroby są bardziej sycące, dlatego nie trzeba podawać ich w dużej ilości. Kilka starannie ułożonych plastrów wystarczy, aby dodać kompozycji głębi.
Boczek powinien być pokrojony nieco grubiej niż szynka. Zbyt cienkie plastry mogą się sklejać i tracić strukturę. Karczek można pokroić w półplastry, szczególnie jeśli pełny plaster jest duży i trudno zjeść go w jednym lub dwóch kęsach.
Ciekawym przełamaniem klasycznej kompozycji jest Bekon w Miodzie. Słodkawy akcent dobrze współgra z musztardą, piklami i pieczywem na zakwasie. Nie powinien być jednak łączony z wieloma innymi słodkimi dodatkami. Przy takim produkcie lepiej zrezygnować z dużej ilości konfitur, suszonych owoców czy miodowych sosów.
Może pełnić funkcję charakterystycznego elementu całej deski. Do bardziej klasycznego zestawu lepiej pasować będzie Boczek z Wędzoka albo Karczek Wędzony.
Pasztetu nie należy kroić na bardzo cienkie plasterki i układać pod cięższymi produktami. Znacznie lepiej podać go w osobnej małej miseczce, kokilce albo na niewielkim talerzyku ustawionym na desce.
Do pasztetu potrzebny jest osobny nóż. Warto również umieścić obok kromki bagietki, grzanki lub niewielkie kawałki chleba. Dzięki temu goście nie muszą przenosić miękkiego produktu przez całą deskę.
Pasztet pieczony z czosnkiem niedźwiedzim dobrze pasuje do ogórków konserwowych, marynowanych grzybów, żurawiny oraz cebulowej konfitury. Dodatki powinny być jednak podawane oszczędnie, aby nie przykryły smaku samego wyrobu.
Wprowadza na deskę inną konsystencję niż szynki, kiełbasy i kabanosy. Jest również jednym z elementów Boxu Domowych Wędlin oraz Boxu Wędlin Na Imprezę.
Ilość zależy przede wszystkim od charakteru spotkania. Jeżeli deska jest jedną z kilku przekąsek, można przyjąć około 80–120 gramów wędlin na osobę. Gdy stanowi główny poczęstunek podczas wieczornego spotkania, bezpieczniej jest przygotować około 150–200 gramów na gościa.
Trzeba uwzględnić także pozostałe elementy menu. Obecność serów, sałatek, pieczywa, ciepłych przekąsek i deseru znacząco zmniejsza ilość potrzebnego mięsa. Z kolei na spotkaniu, podczas którego deska jest jedynym konkretnym jedzeniem, zbyt mała porcja szybko stanie się widoczna.
Lepiej nie wykładać wszystkiego od razu. Część wędlin może pozostać w lodówce i zostać dołożona w trakcie spotkania. Pozwala to zachować lepszy wygląd produktów oraz ograniczyć ilość jedzenia pozostającego przez długi czas w temperaturze pokojowej.
Układanie najlepiej rozpocząć od największych elementów. Na desce najpierw powinny pojawić się miseczki z musztardą, piklami, oliwkami albo smarowidłami. Następnie układa się większe grupy szynki, schabu i kiełbas. Dopiero na końcu warto wykorzystać kabanosy, pieczywo oraz drobne dodatki do wypełnienia pustych przestrzeni.
Nie trzeba dążyć do idealnej symetrii. Deska wygląda naturalniej, gdy produkty układają się w nieregularne grupy. Każdy rodzaj wędliny powinien jednak zajmować własne miejsce. Mieszanie wszystkich plasterków utrudnia rozpoznanie produktów i może być problemem dla osób unikających określonych składników.
Wędlin nie należy układać w wysokie stosy. Gość powinien móc sięgnąć po plaster bez przesuwania pozostałych elementów. Cienką szynkę można złożyć w luźne fale, kiełbasę ułożyć wachlarzowo, a kabanosy rozmieścić w kilku krótszych pasmach.
Kolorystykę deski poprawią ogórki, rzodkiewki, pomidorki, świeże zioła, marynowana papryka albo ciemne pieczywo. Dekoracje powinny być jadalne i funkcjonalne. Gałązki ziół mogą podkreślać charakter kompozycji, ale nie powinny przykrywać produktów.
Gotowy zestaw jest praktycznym rozwiązaniem, gdy deska ma być przygotowana dla większej liczby osób albo gdy trudno samodzielnie ocenić, które produkty będą do siebie pasowały. Box Domowych Wędlin zawiera kiełbasy, kabanosy, frankfurterki, pasztet, boczek, szynkę oraz schab. Jest więc szeroką bazą zarówno do codziennych posiłków, jak i rodzinnego spotkania.
Box Wędlin Na Imprezę jest bardziej rozbudowany i został pomyślany jako zestaw do większego poczęstunku. W jego skład wchodzą między innymi szynki, karczek, boczek, kilka rodzajów kiełbas, kabanosy i pasztet.
Osoby mające konkretne preferencje mogą skorzystać z Boxu Indywidualnego i samodzielnie dobrać zawartość. Takie rozwiązanie sprawdza się wtedy, gdy goście szczególnie lubią określone wyroby albo gdy na desce mają znaleźć się wyłącznie produkty o konkretnym profilu smakowym. Możliwość wyboru gotowego zestawu lub własnej kompozycji jest dostępna w kategorii boxów Wędliny z Jedliny.
Pierwszym błędem jest wybieranie wyłącznie produktów jednego rodzaju. Pięć podobnych kiełbas nie stworzy bardziej interesującej kompozycji niż trzy dobrze zróżnicowane wyroby.
Drugim problemem jest krojenie wszystkich wędlin w taki sam sposób. Delikatna szynka wymaga cienkich plastrów, zwarta kiełbasa może być pokrojona grubiej, a kabanosy najlepiej podzielić na wygodne odcinki.
Trzeci błąd to nadmiar dekoracji. Deska ma przede wszystkim ułatwiać jedzenie. Duża ilość ziół, rozsypanych przypraw lub niejadalnych ozdób utrudnia sięganie po produkty i zajmuje miejsce potrzebne na pieczywo oraz dodatki.
Czwartym błędem jest wyłożenie wszystkich zapasów na początku spotkania. Lepiej przygotować mniejszą, uporządkowaną porcję i uzupełniać deskę w razie potrzeby.
Ostatni problem to brak kontrastu. Tłuste wędliny potrzebują kwaśnych dodatków, produkty delikatne powinny sąsiadować z bardziej wyrazistymi, a miękkie wyroby warto zestawiać z kabanosami, pieczywem lub chrupiącymi warzywami.
Najlepsza deska nie musi zawierać kilkunastu produktów. Znacznie ważniejsze jest odpowiednie zestawienie smaków i konsystencji.
Gotowe boxy wędlin ułatwiają skompletowanie większej deski, natomiast możliwość indywidualnego doboru produktów pozwala dopasować zestaw do konkretnej okazji.
Weronika
